Ελεύθερη Ψυχή

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι  έχω ζήσει έως τώρα... Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες – τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση. Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά. Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική  τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.  Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους. Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μ...

Και ο Θεός δημιούργησε την ψυχή, πλάθοντας την με ομορφιά. Της έδωσε την απαλότητα της πρωινής αύρας, το άρωμα των λουλουδιών, την ομορφιά του σεληνόφωτος. Της έδωσε επίσης ένα ποτήρι χαράς και της είπε. Δε θα πιεις απ' αυτό το ποτήρι παρά μόνο όταν ξεχάσεις το παρελθόν και αποκηρύξεις το μέλλον. Της έδωσε επίσης ένα ποτήρι θλίψης ,λέγοντας. Πιες για να καταλάβεις το νόημα της χαράς. Μετά ο Θεός έδωσε στην ψυχή αγάπη που θα χανόταν με τον πρώτο στεναγμό ικανοποίησης , και γλυκύτητα που θα χανόταν με την πρώτη λέξη αλαζονείας. Έκανε ένα ουράνιο σημείο για να την οδηγεί στο δρόμο της αλήθειας . Έβαλε στα βάθη της ένα μάτι που βλέπει το αόρατο. Δημιούργησε μέσα της μια φαντασία που κυλά σαν ποτάμι με φαντάσματα και κινούμενες μορφές. Την έντυσε με ενδύματα λαχτάρας υφασμένα απ' τους αγγέλους απ' το ουράνιο τόξο. Κι έβαλε επίσης μέσα της το σκοτάδι της σύγχυσης ,που είναι η σκιά του φωτός. Και πήρε ο Θεός φωτιά απ' το καμίνι του θυ...

Από το βιβλίο του Όσσο  ΠΟΝΟΣ   Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ Μια φορά ένας άνθρωπος έφτυσε τον Βούδα στο πρόσωπο. Ο Ανάντα ο κοντινός μαθητής του ,θύμωσε  πολύ και είπε: ''Δωσε μου σε παρακαλώ την άδεια και θα του δείξω εγώ !''Ο  Βούδας  σκούπισε το πρόσωπο του και είπε στον άνθρωπο: "Κύριε σ' ευχαριστώ  γι' αυτο που έκανες ,γιατί μου έδωσες τη δυνατότητα να δω αν θυμώνω ή όχι. Και δεν είμαι θυμωμένος ~ είμαι τρομερά ευτυχισμένος. Και έδωσες επισης  τη δυνατότητα και στον Ανάντα γαι να δει πόσο θυμωμένος  είναι .Ευχαριστώ ,είμαι ευγνώμων . Μπορείς να έρχεσαι όποτε θέλεις και να με φτύνεις .Όποτε  νιώθεις την ανάγκη να φτύσεις  κάποιον,μπορείς να έρχεσαι εδώ!" Ο άνθρωπος σοκαρίστηκε τόσο πολύ  που δεν πίστευε στα αυτιά του.Περιμενε  ότι ο Βούδας θα θύμωνε αλλά απέτυχε. Όλη τη νύχτα στριφογυριζε  και δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Ερχόταν  συνέχεια στα αυτιά του τα λόγια του Βούδα .Εκείνο  το πρόσωπο  και εκείαν...

Όταν είσαι μόνος, νιώθεις μοναξιά, νιώθεις να σου λείπει ο άλλος. Η ζωή σου μοιάζει μισή. Χάνει τη χαρά, χάνει τη ροή, το άνθισμα. Παραμένει υποσιτισμένη. Αν είσαι με άλλον, τότε προκύπτει ένα καινούργιο πρόβλημα, γιατί ο άλλος αρχίζει να καταπατά τον χώρο σου. Αρχίζει να σου βάζει όρους, να ζητάει πράγματα από σένα, αρχίζει να καταστρέφει την ελευθερία σου κι αυτό πληγώνει. Και μέχρι τώρα η ανθρωπότητα έχει ζήσει με τέτοιο τρελό τρόπο, που μόνο μία ανάγκη μπορείς να ικανοποιήσεις: Μπορείς να είσαι ελεύθερος, μόνον αν εγκαταλείψεις την ιδέα της αγάπης. Αυτό κάνουν οι μοναχοί και οι καλόγριες όλων των θρησκειών: Εγκατέλειψε την ιδέα της αγάπης και είσαι ελεύθερος. Δεν υπάρχει κανένας για να σε εμποδίσει, δεν υπάρχει κανένας για να ανακατευτεί μαζί σου, κανένας για να έχει απαιτήσεις, κανένας για να σε κατέχει. Τότε όμως η ζωή γίνεται κρύα, σχεδόν νεκρή. Δεν υπάρχει χορός ούτε χαρά ούτε τραγούδι. Όλα τα τραγούδια έχουν εξαφανιστεί, κάθε χαρά έχει πεθάνει. Είναι παράλυτοι. Πώς μπορο...

Μερικές φορές ο ψυχικός σας σύντροφος μπορεί να είναι πρόθυμος και διαθέσιμος, να αναγνωρίζει το πάθος και την χημεία που υπάρχει ανάμεσά σας, τον πολύτιμο και ευαίσθητο δεσμό που συνεπάγεται σχέσεις σε πολλές ζωές. Ίσως όμως να είναι και τοξικός για σας. Αυτό είναι θέμα ψυχικής ανάπτυξης. Αν μια ψυχή είναι λιγότερο εξελιγμένη και περισσότερο απαίδευτη από την άλλη, ίσως στη σχέση αυτή να προκύψουν τάσεις βίας, απληστίας, ζήλιας, μίσους και φόβου. Οι τάσεις αυτές είναι δηλητηριώδεις για την περισσότερο εξελιγμένη ψυχή, έστω και αν προέρχονται από έναν ψυχικό σύντροφο. Συχνά αναδύονται φαντασιώσεις σωτηρίας με την σκέψη:''Μπορώ να τον αλλάξω.'', ''Μπορώ να βοηθήσω στηνεξέλιξή της''. Αν εκείνος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσετε, αν εκείνη επιλέγει με την ελεύθερη βούλησή της να μην μαθαίνει, να μην αναπτύσσεται, τότε η σχέση είναι καταδικασμένη. Μπορεί να υπάρξει μια άλλη ευκαιρία σε κάποιαν άλλη ζωή, εκτός κι αν αφυπνιστεί αργότερα στην τωρινή...

Έχω ακούσει ότι υπήρχε κάποτε ένα πολύ παλιό και μεγαλοπρε- πές δέντρο, με κλαδιά που υψώνονταν προς τον ουρανό. Όταν πλη- σίαζε η εποχή ν' ανθίσει, πετούσαν γύρω του πεταλούδες, σε όλα τα σχήματα, τα μεγέθη, τα χρώματα. Όταν έβγαζε μπουμπούκια και καρπούς, έρχονταν πουλιά από μακρινές χώρες και κελαηδούσαν στα κλαδιά του που, σαν απλωμένα χέρια, ευλογούσαν όσους κάθο- νταν στη σκιά τους. Συχνά ερχόταν κι ένα αγοράκι να παίζει από κάτω του και σιγά- σιγά το δέντρο άρχισε να αγαπάει το μικρό παιδάκι. Η αγάπη ανάμεσα στο μεγάλο και στο μικρό είναι δυνατόν να υπάρξει, αν το μεγάλο δεν έχει επίγνωση του ότι είναι μεγάλο. Το δέντρο δεν ήξερε ότι ήταν μεγάλο. Αυτού του είδους η γνώση υπάρ- χει μόνο στον άνθρωπο. Το μεγάλο έχει πάντα σαν βασικό ενδια- φέρον το εγώ, αλλά για την αγάπη τίποτα δεν είναι μεγάλο ή μικρό. Η αγάπη αγκαλιάζει οτιδήποτε την πλησιάζει. Έτσι λοιπόν αναπτύχθηκε στο δέντρο μια αγάπη για το μικρό αγόρι, που ερχόταν να παίξει κοντά του. Τα κλαδιά του ήτα...

Η αγάπη είναι σαν ένα πουλί που πετάει. Η αγάπη φέρνει την ελευθερία. Και μια αγάπη που δεν φέρνει ελευθερία δεν είναι αγάπη. Η αγάπη δεν είναι επιβολή. Πως μπορείς να επιβληθείς σε εκείνον που αγαπάς; Πως μπορείς να τον έχεις εξαρτημένο και να εξακολουθείς να τον αγαπάς; Αλλα αυτό συμβαίνει συνέχεια στον κόσμο, στο όνομα της αγάπης. Μια απληστία για δύναμη, για το πώς θα επιβληθείς στον άλλον. Φυσικό είναι να μην επιτρέπεται η ανεξαρτησία. Γίνεται κάθε προσπάθεια, ώστε ο άλλος να είναι το αντίγραφο σου. Φοβάσαι την ελευθερία του άλλου, γιατί η ελευθερία δεν ελέγχεται και την ελευθερία δεν μπορείς να την προβλέψεις. Γι’ αυτό, οι υποτιθέμενες αγάπες προσπαθούν με κάθε τρόπο να καταστρέψουν την ελευθερία. Και από τη στιγμή που η ελευθερία καταστρέφεται, η αγάπη πεθαίνει. Η αγάπη είναι πολύ εύθραυστη, σαν το τριαντάφυλλο. Πρέπει να το αφήσεις να χορέψει στη βροχή, στον αέρα, στον ήλιο. Η αγάπη είναι σαν ένα πουλί που πετάει. Η ελευθερία του είναι ολόκληρος ο ο...